Бу вакыт эчендә кешеләр тормышында күп нәрсә үзгәрде, ләкин кошлар кышкы чорда безнең ярдәмгә мохтаҗ. Чыннан да, кыш – кошлар өчен авыр вакыт, бигрәк тә ул кырыс һәм күп карлы булса. Ач кош салкыннан нык интегә. Кошларга кышын ярдәм итәргә, аларга җимлекләр ясарга һәм аларга азык салырга онытмаска кирәк. Кошларны кышкы тукландыру-шактый борынгы традиция. Аның беренче инициаторлары кошлар үзләре була. Алар кеше тораклары янында кайбер нәрсәләр белән иркәләнергә мөмкин икәнлеген бик тиз үзләштерделәр. Кышын хәтта урман кошлары да кеше торагына тартыла башлый. Кышлаучы кошларны тукландыру канатлыларга гына түгел, балаларны укытуда һәм тәрбияләүдә дә файда китерә. Балалар әңгәмәләр, танып белү дәресләре һәм күзәтүләр аша үз җирләрендәге кошларның төрле төрләре турында беләләр, тышкы кыяфәтенең, үз-үзләрен тотышының үзенчәлекләрен беләләр, кошлар турында кайгыртырга өйрәнәләр, вак-төякләрен бүлешеп, кошларны ашатып, аларны һәлакәттән коткарып калырга мөмкин икәнлеген аңлаудан шатланалар.