Эй дусларым, килегез,

Күнел ачу көнебез.

Татарча матур итеп,

Без уйныйбыз, күрегез.

Эйдә, кояш, сип нурыңны,

Кызганма бер дә.

Зур бәйрәм, кунелле бәйрәм Нәүрүз буген бездә.

Ут белэн уйнамагыз!

Бер авылда бик тәртипсез

Бер малай яшәгән , ди.

Ваемсызлык аркасында

Зур бәла эшләгән, ди

Арыш арасына кереп

Кырын төшеп яткан, ди

Кешедән качып папиросны

Авызына капкан, ди

Шырпы сызган, төтен йоткан,

Буылып-буылып йөткергән.

Папиросны читкә атып,

Теш арлый төкергән.

Ә папирос мыштым гына

Саламны көйрәткән,ди

Игенгә үрләткән, ди

Ут кулын көйдереп алгач,

Малай сискәнеп киткән.

Шул арада ялкын теле

Кыр уртасына җиткән.

Инде малай бар көченә Авылына ычкынган.

“Янабыз бит, коткарыгыз!”- Дип каравыл кычкырган.

Янгынчылар килеп җитеп,

Бу янгынны сүндергән.

Тик шулай да зур басуны

Ялкын ялмап өлгергән.

Утны санга санамасаң,

Килеп чыгар һәлакәт.

Малайга кыйбатка төшкән

Бер ваемсыз хәрәкәт. Әй, малайлар!

Сез дә шулай

Ут белән уйнамагыз

Яз килэ, яз килэ

Кояш нурларын сибэ.

Тып-тып итеп тамчы тама,

Инде кар эреп бетэ.

Агымсулар кичтем мин,

Сезгә килеп җиттем мин.

Нәүрүз әйтеп үттем мин,

Нәүрүз мобарәк булсын!