Сегодня в зале ДНТ время будто повернуло вспять. Всё началось с тихого, нежного голоса - маминой колыбельной над маленьким Мусой. Перед глазами пронеслось его босоногое детство, светлые мечты, а затем - любовь, семья, глаза жены и звонкий смех дочери Чулпан... Всё то тепло, которое он унёс в своём сердце на фронт. Мы видели, как он уходил на войну. Видели его стойкость в застенках Моабита, где до последнего вздоха он оставался верен своей Родине и своей правде. И где-то там, между тишиной камеры и криком души, родились его «Красные ромашки» - символ жизни, проросшей сквозь боль. И именно в этот момент на сцене случилось чудо. Воспитанницы Народного коллектива театра танца «Второе дыхание» не просто исполняли хореографическую постановку «Красная ромашка» - они проживали каждую строчку поэта. Это были не просто движения, это был шёпот лепестков, окроплённых кровью героя, это была сама душа Джалиля, говорящая с нами через танец.

Бүген Халык иҗаты йорты залында вакыт туктап калган кебек булды. Барысы да әнисенең кечкенә Мусага җырлаган назлы бишек җырыннан башланды. Күз алдыбыздан аның балачагы, якты хыяллары, гаилә җылысы, хатынының сөю тулы карашы һәм кызы Чулпанның чыңлаган көлүе үтте... Без аның сугышка китүен, Моабит төрмәсендә соңгы сулышына кадәр Ватанына тугры калуын күрдек. Нәкъ менә шунда, камера тынлыгы белән җан авазы арасында, аның «Кызыл ромашкалары» туды - ул авыртулар аша үсеп чыккан тормыш символы. Һәм нәкъ менә шул мизгелдә сәхнәдә тылсым туды. «Икенче сулыш» халык бию театры кызлары «Кызыл ромашкалар» шигыренә багышланган биюен башкарганда, алар биеми иде - алар шагыйрьнең һәр юлын үз йөрәкләре аша үткәрделәр.