Субботнее утро встречает нас свежестью и запахом опавшей листвы. Школьный двор усыпан жёлтыми и багряными листьями, которые так и шуршат под ногами. После короткого инструктажа мы делимся на отряды:

«Метёлки-самобранки»: вооружившись граблями, ребята сгребают листья в большие кучи. Это самая весёлая работа — гора листьев растёт на глазах!

«Чистюли»: собирают мусор, приводят в порядок клумбы и дорожки.

«Сильные руки»: помогают переносить инвентарь.

Работа кипит повсюду. Звенят детские голоса, учителя работают вместе со всеми, шутят и подбадривают. За час-другой школьная территория преображается: становится чистой, ухоженной и какой-то особенно нарядной на фоне золотого убранства деревьев. В воздухе витает дух единства и гордости за общее дело. Мы не просто навели порядок, мы сделали нашу школу ещё уютнее.

И вот, когда последняя куча листьев убрана, а инструменты сложены, наступает самый приятный момент. Из столовой доносятся невероятные ароматы, которые мгновенно заставляют забыть об усталости. На столе во дворе всех ждёт награда — настоящий пир!- горячий чай и румяные блинчики с вареньем.

Мы сидим за столами — ученики, учителя — все вместе. Кто-то делится смешной историей, кто-то хвастается мозолью от граблей, кто-то просто молча наслаждается теплом и едой.

Этот день оставляет после себя двойное чувство удовлетворения: чистоту школьного двора и тепло общения. Такие моменты по-настоящему объединяют и показывают, что школа — это не только уроки и перемены, но и большая дружная семья.

Көз — табигать йокыга әзерләнгән, бөтен дөньяны җылы төсләргә манаган гаҗәеп вакыт. Ә мәктәп өчен бу уку елы башлануы гына түгел, бәлки матур гадәт тә — көзге өмә.

Шимбә иртәсе безне саф һава һәм коелган яфраклар исе белән каршы ала. Мәктәп ишегалды сары һәм кызылсу-яшел яфракларга күмелгән, алар аяк астында нәкъ менә кыштырдый да инде. Кыска инструктаждан соң без отрядларга бүленәбез:

«Үзе җыючы себеркеләр»: сәнәкләр тоткан укучылар яфракларны зур өемнәргә җыя. Бу — иң күңелле эш: күз алдында яфрак тавы үсә!

«Чисталык яратучылар»: чүпләрне җыя, түтәлләрне һәм сукмакларны тәртипкә китерә.

«Кодрәтле куллар»: кирәк-яракларны ташырга ярдәм итә.

Эш кайнап тора. Балалар тавышлары яңгырый, укытучылар барысы белән бергә эшли, шаярта һәм рухландыра. Бер-ике сәгать эчендә мәктәп территориясе танымаслык булып үзгәрә: чиста, пөхтә һәм агачларның алтын бизәге фонында ниндидер аеруча купшы булып китә. Һавада бердәмлек һәм уртак эш өчен горурлык хисе бөркелеп тора. Без бары тик тәртип кенә урнаштырмадык, мәктәбебезне тагын да ямьлерәк иттек.

Менә, соңгы яфрак өеме җыелгач һәм коралларны җыйгач, иң рәхәт мизгел килеп җитә. Ашханәдән искиткеч исләр тарала, алар арыганлыкны шунда ук оныттыра. Ишегалды өстәлендә һәркемне бүләк көтә — чын бәйрәм сый-нигъмәте! — кайнар чәй һәм кайнатмалы, алсуланып пешкән коймаклар.

Без өстәлләр артында утырабыз — укучылар, укытучылар — барысы бергә. Кемдер кызыклы хикәя сөйли, кемдер сәнәк эзләреннән ясалган кабарчык белән мактана, кемдер исә сүзсез генә җылыга һәм ризыкка ләззәтләнә.

Бу көн үзеннән соң ике төрле канәгатьлек хисен калдыра: мәктәп ишегалдының чисталыгын һәм аралашу җылысын. Мондый мизгелләр чын-чынлап берләштерә һәм мәктәп ул дәресләр һәм тәнәфесләр генә түгел, ә зур һәм тату гаилә икәнен күрсәтә.