Наступила долгожданная весна. Тает снег, бегут говорливые ручейки, греет ласковое солнышко. Сегодня первый учебный день после весенних каникул. Отдохнувшие школьники вновь спешат на уроки. Придя в класс, ученики 3 класса не узнали ветку тополя, которую посадили перед уходом на каникулы. На ней развернулись клейкие зеленые листочки, макеты скворечников, выполненные ребятами, кажется, ждут своих обитателей, скворцов. Эта распустившаяся веточка - символ близкой весны, такой любимой всеми нами. Ведь именно весной просыпается и оживает природа, люди становятся добрее, в них тоже «просыпаются» лучшие чувства.

Яз, яз...Нинди саф һава!
Менә күптән көткән яз да килеп җитте.Урамда кар эри, гөрләвекләр ага, күктә кояш үзенең җылы нурларын сибә. Бүген язгы каникулдан соң беренче уку көне. Ял итеп килгән балалар дәрескә ашыгалар. 3 нче сыйныф укучылары үзләренең каникулга кадәр суга утырткан тополь үсентесен танымадылар.Ул ямь- яшел яфракка төренгән иде. Балалар кулы белән эшләнгән сыерчык оялары да үзләренең хуҗаларын көтәләр.Бары тик яз аенда гына табигать җанлана, яшәрә, матурая. Кешеләрдә ягымлылык һәм мәрхәмәтлелек хисләре тагын да көчәя.