Тукай! Күпме кеше зур горурлык һәм илаһи мәхәббәт белән телгә ала бу исемне. Тукай ул халкыбызның йөзен, рухи асылын чагылдыра. Тукай ул, еллар үткән саен, биеккәрәк күтәрелә бара.
Тукайны укыганда хәйран каласың: сәламәтлеккә дә туймаган, ябык кына, кечерәк буйлы бу кешегә шулкадәр рухи биеклек каян килде икән? Күрәсең, халыктан – халык белән берегүдәндер. Табигать Тукайга бөек талант та биргән – шулкадәр аз вакыт эчендә 10 мең шигырь, илле табактан артык чәчмә әсәр язып калдыра алмас иде. Шагыйрьнең үлемсез иҗаты – шигырь һәм поэмалары, мәкалә һәм хатлары, очерк һәм фельетоннары бүген дә безнең замандашлар булып яши, шигъри җанлы халык күңеленең йә нечкә кылларын тибрәтә. Тукайга багышлап, аның иҗатыннан илһам алып, халкымның әнә күпме ул һәм кызлары аңа булган ихтирам-хөрмәтен шигъри калыпка салырга тырышкан. Шундый күңел җимешләренең бер ишесен Тукаебызның тууына 140 ел тулуны билгеләп үткән көнннәрдә балалар белән шигырьләр укыдык.