Бүген 5 апрель көнне Россия һәм Татарстанның халык артисты, Тукай премиясе лауреаты, Камал театры артисты Равил Шәрәфиевкә 75 яшь тулды. Равил ага белән Әлфия Миңнуллина әңгәмәсе:

- Равил абый, сез - Камал театрының йөзен билгеләүче щепкинчылар йолдызлыгыннан. Сезнең төркем турында уйланып утырганда бер сорау туды, сөйләшүне шуннан башлап җибәрик әле. Сез - 23 кеше, Мәскәүдәге Щепкин исемендәге Югары театр училищесын тәмамлап, Казанга Галиәсгар Камал исемендәге Татар дәүләт академия театрына кайткансыз. Бүгенге көндә исә театрда бишегез эшләп килә. Шуларның дүртесе – ир-атлар. Бу ирләр гегемониясе ни белән бәйле сезнеңчә? Олы яшьтәге ир артистлар театр өчен кирәклерәк булып чыга түгелме? Сез, мәсәлән, күптән түгел “Мулла” спектакленең премьерасын чыгардыгыз. Гомумән, ирләр әле һаман җигелеп эшли.

- Исәннәребез сигез бугай. Соравыңа килгәндә, шулайрактыр. Ирләр өчен рольләр күбрәк була, гадәттә. Театр тарихында шундый хәл күзәтелә. Безнең 75 яшькә хәтле килеп җитүебез, төркемнән шулай калуыбыз бик зур нәрсә ул. Хәзер безгә сокланалар, кайчакта, бәлки, көнләшәләрдер дә. Аллага шөкер, дип әйтергә кирәк. Аннан соң хатын-кызларыбыз да инде, Аллага шөкер. Сәхнәдән киткәннәреннән дә, Флера (Хәмитова – авт.) бик алдан, уйнап торган җиреннән театрны калдырды. Нинди сәбәпләре булгандыр... Гөлсем (Исәнгулова – авт.) дә 60 яшеннән лаеклы ялга китмичә, әле сәхнәдә кала ала иде. Тик ул Фирдәвескә (Әхтмәмова – авт.) иярде ахрысы. Фирдәвес картайганчы дип, сәхнәдән горурлык белән китте. Һәр кешенең үз карашы... Хатын-кыз, югыйсә, озын гомерле диләр, алар безнең арада күбрәк булырга тиеш иде. Фирдәвес белән Гөлсем, һәм алардан иртәрәк Флера сәхнәне калдырмаса, - без тигез була идек...

- Кызлар сезне ташлап киткән, алайса...

- Шулайрак чыга. Мин үзем, мәсәлән, талпынып карадым китәргә. Эшләп торганда, кадерең барында хушлашу хәерлерәк, дип. Спортчылар да шулай китә бит. Хәл барда театрны калдырырга кирәк, дип саныйм.

- Чемпион булганда...

- Әйе, чемпион вакытта. Мәсәлән, биатлонда мин яраткан Бьорндален дигән чаңгычы бар. Ул китәм дип әйтте, тик китмәде. Хәзер менә шушы көннәрдәге ярышларны карыйм, - 25 нче урынга калган бу. Ә бит заманында гаҗәеп спортчы, легенда иде. Ул да вакытында китсә, әйбәтрәк буласы икән.

Ләкин икенче ягы да бар бит, Әлфия. Заманында театрда бер талпыныш булып карады. Шамил Зиннурович (Закиров – авт.) директор иде. Уфада Исрафилов (М.Гафури исемендәге Башкорт дәүләт академия драма театрының шул вакыттагы баш режиссеры) театрдан картларны җибәрә башлады. Исеме театр белән бәйләнгән төп буынны. Театрда таркалу барлыкка килде. Шуңа ияреп, бездә дә тотындылар. Картлар кирәкми, без яшьләрне үстерәбез, диделәр. Худсовет вакытында мин әйтеп куйдым: “Нәрсә сездә Исрафилов синдромы башландымы әллә? Бу бит бер дә әйбәт хәл түгел!”. Шамил Зиннурович мин әйткән сүзгә үпкәләде, елап чыгып китте. Соңыннан Мәскәүдән безнең театр дусты Борис Михайлович Поюровский (танылган театр белгече – авт.) килеп: “Театрда өч буын булырга тиеш: өлкән буын, урта буын һәм яшь буын. Шунсыз мөкәммәл театрны күз алдына китерү мөмкин түгел”, - дип аңлатты. Безнекеләр акылларына килеп, өлкәннәрне яңадан спектакльләргә ала, безгә таяна башлады. Аны халык та әйтә: “Сез киткәч, театр нишләр инде, бушлык хасил булыр”, - диләр. Ничек кенә булмасын, һәрхәлдә театрда өлкән буын да иҗат итәргә тиеш. Югыйсә, ул яшьләр театрына әйләнә.

- Яшьләр театрына да олы артистлар кирәктер... Дәвамчылык булырга тиеш бит.

Мәкалә белән тулысынча танышу өчен: http://tatarile.org/congress/node/1909