Менә яз да җитте. Җылы яктан безнең дусларыбыз – кошлар кайта башлады. Беренче булып кара каргалар, сыерчыклар кайталар. Алар кайталар да чыркылдашырга тотыналар, сызгыралар, сайрыйлар, күңелле җырлар җырлыйлар, тырыша-тырыша оя ясыйлар, бала чыгаралар.Дусларыбыз дип атаганбыз икән, димәк аларны шатланып, якты йөз һәм бүләкләр белән каршы алырга кирәк. Ә туган ягына әйләнеп кайткан кошларга иң яхшы бүләк - үз ояң булу. Безнең мәктәп укучылары да  атна дәвамында  әтиләре, абыйлары белән ясаган сыерчык ояларын алып килделәр. Аннан да бигрәк бу ояларга балаларның шатлык- сөенече әйтеп бетергесез булды.  

Җан җылысын биреп ясыйм,

Оя кирәк һәркемкә.

Булдыра алсаң тизрәк яса,

Соңарма син, бер көнгә.