Юл­лар, юл­лар... Алар озын да, хәвеф­ле дә, мавыктыргыч та, билгесез дә. Юллар кешеләрне очраштыручы да, бер-берсеннән ерагайтучы да. Хәзерге вакытта күпчелек кешенең гомере юлда үтә. Без яши торган заман да  техника заманасы бит. Шәһәр урамнарын әйтәсе дә юк инде, хәтта кечкенә генә  авыл урамнары  буйлап барсаң, һәр йорт каршында машина күрәсең. Аларга карасаң, күзләр камаша. Капка төбеннән  машинага утырасың да,  теләгән җиреңә барасың. Бер яктан караганда, бу бик рәхәт: поездга, автобуска соңга калам дип ашыгасы юк; вокзалларда, тукталышларда туңып басып торасы юк; озын чиратларда билет алу өчен  интегәсе юк.  Икенче яктан караганда,  адәм балалары юлларның файдасын гына түгел, зыянын да күрә.  Елның төрле вакытында,  һава торышы нинди генә булуына да карамастан,   юлларда һәрвакыт  көчле хәрәкәт:  машиналар чаба, велосипедларда йөриләр, җәяүлеләр каядыр ашыга. Кешеләр бик еш кына, ашыгып, төзәтеп булмаслык ялгышлар да җибәрәләр. Юлларда булган хәвеф –хәтәрләрдән күпме кеше зыян күрә. Күпме кан, кайнар яшь түгелә. Инвалид утыргычына утыручылар саны көннән-көн арта, күпме кешенең гомере өзелә. Ә бит якты дөньяны калдырып китүчеләр  арасында  балалар да күп. Шунысы күңелгә тынычлык бирми, киләчәк тормышыбыз турында уйландыра. Мисалларны да шактый китерә алыр идек. .....Һәркайсыбыз юлларда сак булыйк.