Игелеклелек, шәфкатьлелек… Бу сүзләрне соңгы вакытта еш кулланышка кертәбез. Әйтерсең, аңыбыз яктырып киткән. Бу кешелек кыйммәтләренә хәзер кытлык. Ә бит һәркемгә җылы, эчкерсез мөнәсәбәт кирәк. Кешегә кече яшьтән үк игелек, яхшылык, кебек төшенчәләрне аңлатырга, эш-гамәлләр белән сеңдерергә кирәк. Монда тимурчылар хәрәкәте ярдәмгә килә ала. Ул бик мөһим тәрбия чарасы булып тора. Тимурчылык хәрәкәтен торгызу һәм үстерү – балаларыбызда Ватанга, туган җиребезгә мәхәббәт тәрбияләүдә бик әһәмиятле роль уйный.                                                                                                                               

      Яхшы гамәлләрне яңадан торгызу, искә төшерү белән без тәрбияләнүчеләрдә өлкәннәргә һәм сабыйларга игътибарлы мөнәсәбәт тәрбиялибез. Ә бит безнең арада  кайгыртуга мохтаҗлар бик күп. Шундыйларның берсе- Нәбиуллина  Фаягөл апай. Ул үз йорты белән яши, сәламәтлеге какшау һәм өлкән яшьтә булуы аркасында йорт эшләрен эшләргә көченнән килми. Ә без  аңа рәхәтләнеп ярдәм итәбез.