Безнең һәрберебездә кояш бар. Ул кояш - яхшылык, игелеклелек. Игелеклелек башка кешенең кайгысын, шатлыгын үзеңнеке кебек кабул итә белү. Нәкъ менә шушы сыйфатлар кешене кеше итә.
     Кешене мәрхәмәтле, шәфкатьле булырга кечкенәдән үк өйрәтергә кирәк. Киләчәктә безнең мәктәп балалары кем буласын белмибез, юрист буламы ул, инженермы, ләкин шуны беләбез, без аларны яхшы кешеләр итеп тәрбияләргә тиешбез.
     Югары Масра авылында да өлкәннәр, ягъни ярдәмгә мохтаҗ кешеләр күп яши. Без аларга һәрвакыт ярдәм кулын сузарга әзер. Менә бүген дә шуларның берсендә- Антонида әбиләрдә булып кайттык. Аның хәлләрен белдек, су китердек. Үз чиратында ул рәхмәтен белдерде һәм кабат килүебезне көтеп калды.